Wil je reageren op mijn weblog?

Stuur me een e-mail via degi@d66.nl

Vrijdag 27 oktober 2006

Dit artikel schreef ik vandaag voor studentenblad Folia:

Ik was altijd al politiek betrokken. Tijdens mijn studententijd in Leiden discussieerde ik urenlang met mijn vrienden over maatschappelijke onderwerpen. Dat was een select clubje, ik merkte dat voor veel studenten de wereld slecht reikte tot aan de Leidse singels. Maar ja, het waren ook de onbezorgde jaren negentig. Ik stemde toen al D66, maar was nog niet lid van deze partij.

Na mijn studie heb ik in Amsterdam het bedrijf PC Rider opgericht. Het verleent computersupport aan particulieren en bedrijven. In die hoedanigheid was ik op een dag voor een reparatie thuis bij Hans van Mierlo. Wij raakten in gesprek over de politiek en de samenleving en naar aanleiding daarvan besloot ik actief lid te worden van D66.

Dat gesprek was nog geen twee jaar geleden, het kan dus snel gaan. Ik werd penningmeester van de afdeling Amsterdam en vervolgens stelde ik mij verkiesbaar als lijsttrekker in stadsdeel De Baarsjes voor de verkiezingen van maart 2006. Tegen de trend in behaalden wij daar toen een goed resultaat, bijna 9% van de stemmen. Dat zou goed zijn voor zo'n 13 à 14 kamerzetels.

Nu heb ik mij ook verkiesbaar gesteld voor de Tweede Kamer. De D66-leden hebben mij op plaats 13 gezet. Ik wil op deze manier mijn partij steunen in zware tijden. Ik zou het namelijk verschrikkelijk vinden als D66 zou verdwijnen. Door de polarisatie in onze samenleving kiezen steeds meer mensen links of rechts, Bos of Balkenende. D66 vaart echter een meer genuanceerde koers, namelijk in het midden. Wij zijn enerzijds sociaal, wij trekken veel geld uit voor milieu en zelfs het meeste van alle partijen voor onderwijs. Anderzijds zijn wij liberaal, oftewel economisch realistisch. Wij zien dat je voor het realiseren van een goed milieu en goed onderwijs allereerst geld nodig hebt. Daarom zijn wij voor een reëel economisch beleid. Wij zijn bijvoorbeeld de enige partij die pleit voor doorwerken tot je 67-ste, omdat wij jongeren straks anders de pensioenen niet meer kunnen betalen.

Andere partijen durven dit soort boodschappen niet altijd eerlijk te zeggen, omdat ze dat kiezers zou kosten. En waarom durft geen enkele grote partij nu over integratie te praten? Omdat hun achterban daar verschillend over denkt. Bijvoorbeeld bij de PvdA, wiens achterban bestaat uit onder meer allochtonen en oud Fortuyn-stemmers.

Hier zie je de handicap van grote partijen. Zij pleiten voor de belangen van een bepaalde achterban, bijvoorbeeld de ondernemers, de sociaal zwakkeren, de ouderen of de milieubeweging. Zij durven niet tegen die belangen in te gaan, ook wanneer het goed zou zijn voor de maatschappij als geheel. D66 heeft niet zo 'n vaste groep mensen als achterban. Dat is soms een nadeel - zie de peilingen ;-) - maar ook een groot voordeel. Je kan als partij namelijk een onafhankelijke politiek voeren en het algemeen belang voorop stellen.

De lastigheid van onze koers is dat een genuanceerd beleid moeilijker is over te brengen bij de burger. Op communicatief gebied moeten wij daarom nog veel sterker worden. Ik hoop hieraan bij te dragen.

Woensdag 11 oktober 2006

Pechtold opent integratiedebat en legt achilleshiel van grote partijen bloot

Afgelopen zondag was D66-lijsttrekker Alexander Pechtold te gast bij Buitenhof. Het gesprek ging voornamelijk over integratie. Pechtold is naar mijn mening de eerste politicus die een goede en genuanceerde mening heeft over het integratiebeleid.
Zie hier de video.

D66 had destijds niet direct een antwoord op de Fortuyn-revolutie. We werden overschreeuwd in de sterk gepolariseerde integratiediscussie tussen links en rechts, waarin rechts uiteindelijk het meeste lawaai bleek te kunnen maken. D66 twijfelde lang voordat zij een duidelijk standpunt innam. De integratie-problematiek was nieuw voor onze partij. D66 was oorspronkelijk een partij die voortkwam uit de grachtengordel, de problematiek in de oude volkswijken kende zij niet. D66 was daarom, evenals de andere partijen, schuldig aan het ‘pappen en nathouden’ van de voorgaande decennia. De rechtse koers van de coalitie voelde vanaf het begin niet goed, maar het lukte D66 in eerste instantie niet om een trefzeker tegengeluid te laten horen.

Aan nuances was in het debat ook geen behoefte. Als je niet duidelijk partij koos werd je standpunt als niet ter zaken doende opzij geschoven. Maar de grote partijen hebben nu, zo vlak voor de verkiezingen, een wapenstilstand afgekondigd rond het electoraal glibberige onderwerp integratie. Een discussie hierover kan voor de partijen uiterst schadelijk zijn, juist ook intern. Bij de VVD kan het de splitsing tussen een hardline Verdonk-tak en een meer gematigde Rutte-tak definitief maken.

Ook bij het CDA bestaat een gevaar voor oproer. De meer linkse delen van de achterban krijgen pijn in hun hart wanneer zij fractievoorzitter Verhagen over integratie horen spreken. Het meningsverschil tussen Verhagen en Donner over de niet meer dan theoretische mogelijkheid van de invoering van de sharia is een teken van de verdeeldheid op dit gebied binnen de partij.

Maar ook de PvdA heeft veel te verliezen bij een debat over integratie. Een groot deel van haar kiezers bestaat uit allochtone Nederlanders. Een ander belangrijk deel bestaat uit mensen die in 2002 op Pim Fortuyn stemden. Een duidelijk debat over het onderwerp kan, afhankelijk van de stellingname, uitmonden in het overlopen van de kiezers naar klein rechts, of het verlies van de belangrijke allochtone stem. Het verwijderen van een Turks-Nederlandse kandidaat van de lijst en de daaropvolgende oproer onder kiezers van Turkse komaf gaf aan hoe weinig deze mensen werkelijk zijn verbonden met de PvdA.

Ik ben blij dat Pechtold nu probeert het debat over integratie op te pakken. Tijdens zijn periode als minister van Grotestedenbeleid is hij gegrepen door het onderwerp. Hij heeft toen een duidelijke en genuanceerde mening ontwikkeld, waarmee hij het de andere lijsttrekkers flink moeilijk kan maken. Zoals afgelopen zondag in Buitenhof duidelijk werd ziet hij in het gepolariseerde wij-zij denken – het meten met twee maten – de belangrijkste oorzaak waarom veel immigranten moeilijk kunnen aarden in deze samenleving. Hij doelde op het verwijderen van Turks-Nederlandse kandidaten van de lijsten van de PvdA en het CDA. Allochtonen worden volgens hem gedwongen om op gevoelige onderwerpen, zoals de Armenië-kwestie, verantwoording af te leggen, ook als zij niets met dat onderwerp te maken hebben. “We roepen ook niet alle katholieken ter verantwoording als de paus iets heeft gezegd”. Pechtold wil dat we wat zorgvuldiger omgaan met onze nieuwkomers en dat de politiek bevolkingsgroepen weer gaat binden in plaats van tegen elkaar uitspelen.

Het zal niet makkelijk zijn voor Pechtold, de lijsttrekkers zullen hem om bovengenoemde redenen proberen dood te zwijgen. Maar alleen door een open debat krijgt de kiezer een duidelijk en eerlijk beeld van de standpunten van de partijen op het gebied van integratie. Hij kan dan op 22 november een goed afgewogen keuze maken. Zo werkt democratie.